خاطرات خوش کوی دانشگاه

این شعر را چند روز پیش از یکی از بچه های سابق ساکن کوی(78) گرفتم. آن موقع ها که هنوز کوی آغشته به خون دوستانمان نشده بود و این شعرها و طنزها هنوز بر لبانشان بود. نوشتن این شعر بهانه ای است  تا لبخندی کوچک بر لبانشان بنشانم هرچند می دانم دلی پر غصه دارند.

شعراز مجله کانون کامپیوتر ،دانشکده علوم.

روزگارم خوش نیست

روحیه ای دارم بدتر از هرچه که می پندارید

ویروسی دارم بهتر از هرچه که می پندارید

دوستانم همه همچون من مشروط

اهل دانشگاهم

پیشه ام گپ زدن است

گاهگاهی می نویسم جزوه

می سپارم به شما

تا به یک نمره بیست که در آن زندانیست دلتان تازه شود

چه خیالی چه خیالی

می دانم، جزوه ام پرغلط است.

اهل دانشگاهم

قبله ام آموزش

جانمازم جزوه

مهرم صفر

درسهایم را وقتی می خوانم

که خروس می کشد خمیازه

مرغ و ماهی خوابند.

من من وضو با تپش قضیه ها می گیرم

در نمازم جریان دارد غم جبر،جریان دارد انالیز

کانتور از پشت نمازم پیداست

خانه ام خوابگاه است،خانه ام روی بلندای امیرآباد است

چیزها دیدم در این خوابگاه

گربه ای را دیدم،سطل را بو می کرد

مگسی را دیدم از شوق غذا

روی ماهی تاوه،دست به دست می مالید

من کسی را دیدم پی جایی خلوت

که در آن بتواند لغتی حفظ کند

دور خود می چرخید

من سوسکی را دیدم ،که ته یخچال با بادبزن ،فال حافظ می خواند

استاد از من پرسید: که چقدر نمره زمن می خواهی

من از او پرسیدم ،دل خوش سیری چند

من کسی را دیدم در کنج کلاس،سیبی گاز می زد

کاغذ تقلبی را دیدم

دست به دست

اینور و آنور می رفت

من گدایی دیدم آخر ترم

دربدر می گشت و نمره قبولی می خواست

من کسی را دیدم که از دیدن یک نمره ده

دم دانشکده پشتک می زد

و نترسیم از تک

تک؛نمره رایج دانشگاه است

تک در آب و هوای خوش کارنامه نشیمن دارد

تک در آب،تک ما زینت دانشکده است

من نمی دانم که چرا می گویند ،آنالیز درس قشنگی است

ریاضی زیباست و چرا در پس اینها کمی بدعت نیست

نمره تک چه کم از هفده و هجده دارد؟

دست ها را باید شست ، سوی سلف باید رفت

و در ان صف ژتون غرغر باید کرد

شکم گرسنه را،سیر باید کرد

من ندیدم هرگز یک جزوه خوب

من ندیدم هرگز یک کامپیوتر بی ویروس

و ندیدم کلاسی بدون خمیازه

من ندیدم استا،دردل گوش کند

من در این دارالعلم چقدر مضطربم

من به یک نمره ناقابل ده خشنودم

من به این نمره قناعت دارم

من نمی خندم اگر دوست من می افتند

من در این دانشگاه ،در سراشیبی کسالت هستم

خوب می دانم استاد کوئیز می گیرد

اهل دانشگاهم

علم من گم شده است.

به امید روزی که دیگر در هیچ زندانی،هیچ دانشجویی نباشد….ما همچنان پابرجا خواهیم ماند… تا آزادی.